Pasula's life

Leef zoals je wil leven Dan wordt het geen stilleven

Donderse wind

Door de heftig bewegende lucht loop ik een stuk
Ondertussen de wilde wind in bedwang houdend
Jasje rechttrekkend en de meebewegende haarlok
Diep naar achter stoppend, pluk voor pluk

Machtig gevoel om baas te zijn over een sterk element in de natuur
Om het lot helemaal te tarten pak ik een aansteker
En maak vlammen in de wind
Het vuurtje kan aangewakkerd worden
Maar ook uitgeblazen door een te stevige westenwind

Ik voel me in m´n element maar wens me nog een klein detail
Terwijl ik de laatste rook laat kringelen
En verbaas over hoe vluchtig het vlucht in het heelal
Gaat m’n mobiel tringelen
En ik hoor het al
Jouw stem vermengd met
het gezucht
van de lucht
Klinkt als de perfecte waterval

Maannacht - de nacht voor maandag

Door sterk aan me te denken
Tenminste, dat vermoed ik wel
Hoorde ik je fluisterend wenken
En betrok je me in je spel 

Vrijheid & lichtpuntjes staan vrij licht voorop
De omhulde donkerte komt erachteraan
Een sigaret wordt ontstoken
In deze omgeving tussen zilver en goud ontloken
Kijken we naar de immens heldere maan 

Kilometers die tussen ons inzitten verdwijnen
Alleen omdat we tegelijk aan elkaar denken
Want het heldere licht blijft schijnen
En blijft de wereld met liefde doordrenken

Sushi Maki

Sushi maken, op zo’n zondag als vandaag, wat voor mij een lekkere van-alles-mag-maar-niets-hoeft-dag was, vond ik het wel weer tijd worden om in de keuken iets nieuws uit te proberen. Ik heb dat bij vlagen, was ik een aantal jaren geleden helemaal in de ban van de indonesische keuken (en de turkse keuken en de italiaanse keuken) en wilde ik er alles van leren, de laatste tijd heb ik dat met de japanse gerechten. 

Natuurlijk eerst wat “voorwerk” gedaan, in zoveel mogelijk verschillende japanse restaurants gegeten om te weten te komen wat de samenhang is tussen al die japanse heerlijkheden. Van afhaal-japans ben ik niet zo weg, omdat japanse gerechten –in tegenstelling tot b.v. indonesische gerechten- het liefst vers bereidt en meteen gegeten worden. Dat heeft natuurlijk ook te maken met de ingrediënten, vaak (rauwe) vis. 

Sushi maken doe je niet eventjes tussendoor. Slapend kan ik eenpans gerechten zoals macaroni maken maar dat komt ook doordat ´t er helemaal ingebakken zit.

Eerst maar eens bedenken wat voor sushi je wilt en omdat ik het maar voor 2 personen ging maken koos ik 2 verschillende sushi’s uit: tonijn-sushi en zalm-sushi. Ik heb het bewust even makkelijk gehouden omdat ik niet wist of het oprollen wel zou gaan, maar daar had ik het minste moeite mee.
Het meest moeilijke vond ik -nadat de rollen klaar waren- het snijwerk.
De bladeren waar de alles in opgerold wordt zijn best kwetsbaar en om het zo te snijden dat niet de rijst + vis er aan alle kanten weer uitspuit moet je heel voorzichtig het mes erin zetten. 

Maar goed, een ieder die een beetje kookgek is propt er dus in wat je zelf lekker vindt, er zijn hele goeie recepten op internet te vinden. Je begint met het koken van de sushirijst, een kleefrijst waar na het koken sushi-azijn doorheen gaat.
Dit af laten koelen en op het nori-blad leggen. Nori is samengeperst zeewier dat als vierkante vellen wordt verkocht. Vergeet niet het rolmatje eronder. Daar bovenop kun je dan bv gerookte zalmsnippers of dungesneden zalm leggen met wat dun gesneden komkommer en wat dille. Oprollen en de uiteinden van de vellen nori aan elkaar plakken met een beetje water.

Voor de tonijn-sushi had ik een blikje tonijn op water, aangemaakt met wat mayonaise, ketjap, sesamzaad, peper en stukjes prei (of lente-ui, kan ook). Uitspreiden over de rijst (op het norivel) en rollen maar! De begeleidende saus heb ik gemaakt van wat sojasaus met een beetje wasabi erdoorheen. Wasabi is het groene scherpe spul wat je in een sushi-restaurant erbij krijgt en waar sommigen zich weleens in vergissen als zijnde kruidenboter en dus een flinke lik van dit spul nemen. Tja, het overkwam mij ook de eerste keer. Wasabi is gemaakt van japanse mierikswortel en heel spaarzaam te gebruiken. 

Zo voor een eerste keer was het niet slecht, alle sushi’s zijn opgegeten (dit was eigenlijk voor 4 personen bedoeld maar het smaakte best wel) en dat is natuurlijk een goed resultaat zo voor de eerste keer. Ik ben wel van plan om een sushi-workshop te gaan volgen om de finesses onder de knie te krijgen want er is best veel te zeggen voor de gezonde japanse keuken.
Een handige plek waar je veel tips kunt halen is deze site.

 
Nog een mysterieuze boodschap voor MM: het gaat je lucken!

Er was eens een roos die uit de school klapte

Er was eens een roos. Niet zomaar een roos maar een héle stoute roos. Nou ja, stout, meer ondeugend stout maar anderen vatten dat weleens verkeerd op en zo vielen er klappen.
Mede omdat deze roos het klappen van de zweep kende, werd de roos vanaf die tijd Klaproos genoemd. 

Aangezien deze Klaproos door bleef gaan met hele aparte acties wist de Klaproos dat er eens een klapper gemaakt moest worden en zo voelde de Klaproos zich op een avond een Bernhard. Een Bernhard staat in deze synoniem voor een soort van identiteitscrisis. Je weet wie je bent, je weet wie je vrouw is, maar toch voel je je anders, doe je anders, doe je het met anderen en doe je het onder een andere naam.

Om het sprookje nog ingewikkelder te maken: deze Bernhard regeerde & reageerde onder de naam Pasula. Op ettelijke plaatsen werd er geëtterd door middel van rare reacties en vreemde woorden, iets wat een Pasula nóóit zou doen maar deze Bernhard alias Klaproos had er geen moeite mee.

En zo werd Pasula een heel beruchte naam in het vliegensvlugge etternet ethernet en dook Bernhard alias Klaproos in de schuilkelder. Toen de kust even veilig was sprong de Klaproos weer eruit en liet nog even een reactie na op een heks en een appel, waarop er een echte heks verscheen die de appel stal en hem zelf ging bezitten (waar komt het woord seksheks vandaan... vast niet uit de boerenkool).

Bezitten lijkt op bezatten als je een woord verkeerd typt en dat is precies hoe de vork in de boerenkool steekt. Kunnen we er verder nog iets van bakken? Iets zinnigs neerplanten zodat het niet lijkt of dit gebroddeld sprookje aan elkaar gebreidt wordt met brandnetelslierten? 

Om niet helemaal over de kook te raken zet ik het beroemde vegetarische heksengerecht Dear Heksappel, Dare Hek-Sappel of Deer Heks-Appel neer.

Appelroos met boerenkoolpruttel en Klapstuk:Men neme een appel en snijdt die in de vorm van een roos, dat is de garnering. Men laat de boerenkool pruttelen en in zijn eigen sop gaarkoken in de gaarkeuken. Men laat het hert tussen de brandnetels liggen en laat het hert daarna wegrennen. Als alles gaar & klaar is voegt men wat in azijn gedrenkte brandnetels toe voor dat beetje heksextra’s en geeft men een klap op dit stuk.

Wat een toebal

Heel toevallig typte ik het woord toeval maar ja, de b ligt naast de v en het is weer tijd om m’n nagels aan te scherpen te knippen, dus zo toevallig is die titel niet.
Vrijdag de dertiende is bijna voorbij en dat is voor sommigen een zegen, voor mij is het een dag. Niet zomaar een dag, want, bestáán er wel gewone dagen…
Niet bij mij, dusss zo bracht de dag weer leuke en andere dingen met zich mee.
Ik zou niet weten hoe ik 1 werkdag zou moeten beschrijven, dat is telkens weer anders. Wat wel een stabiele factor is, is dat ik elke dag wel wat fruit eet en zo was De Appel vandaag aan de beurt. Nu zijn een aantal collega’s heel goed in het versieren (...), dus werd de appel vandaag versierd.

En wat is vragen om risico, om spelen met je leven, om moeilijkheden?
Op vrijdag de dertiende een appel met rode blosjes eten die bezeten wordt door een heks.

En waarom de foto wazig is… niet omdat het vrijdag de 13^e is, echnie, maar ik hanteerde eens een ander toestel. Niet doen dus, volgende keer weer het ouwe trouwe beestje.

~Wat een sjjjchleggggte foto Pasula, en nou nóóit meer doen!~

(S)Limmerick

Hij maakte een huppeldansje met zijn stem terwijl hij zomaar tussen het Amsterdam CS station en de trambaan een gedichtje eruit knalde. Je kent wel van die limericks, daar zwoegen mensen uren op voordat ze een acceptabel lopend rijmpje op papier hebben. Hij niet; met een brede lach kwam de een na de andere zin eruit rollen en vormde een mooi geheel. En nu zit ik me suf te peinzen wat de regels ook alweer waren. Hij leest dit log, dat weet ik, maar ik weet ook dat iemand (bijna) onmogelijk een vers bedachte rijm van dagen geleden –zonder het opgeschreven te hebben– kan onthouden.

En dus maak ik maar een paar nieuwe (ander onderwerp, andere hoofdfiguren). 

Al dagen liep de sint te denken
Wat voor woorden hij zou schenken
Zette uit frustratie z'n mijter af
Gaf alle pieten straf
En ging uit noot nood maar een nieuw woordenboek bedenken

Eigenlijk moest zij kijken naar een vernissage
Maar tuurde tussendoor stiekum naar de etalage
Dat gaf natuurlijk geen pas
Poppetje dat zij was
Het leek verdraaid veel op bedrijfsspionage

Een drietal jongens uit het verre
Liepen in Amsterdam tot zoverre
Ze ontweken de tram
Werden helegaar niet lam
Tot ze op sluitingstijd de weg versperden

’s Avonds was hij het heertje
Overdags een man vermomd als beertje
Die gewatteerde jas
Had hij nog maar pas
Maar hij voelde gelijk het wintersfeertje

Romanticiteit

~Het kabbelde.~
Ergens was er een gevoel dat, naarmate de uren vorderden, de dag meer gestalte zou krijgen. We liepen naar buiten om een verfrissende toet te halen en het spetterde zachtjes. De kleine waterdruppeltjes werden steeds minder en we stapten lekker door. Helemaal opgeknapt van het rondje in de buurt van het kantoorpand stapten we weer naar binnen om verder te gaan met het werk.
Een paar formulieren en telefoontjes later keek ik uit het raam en het leek of een glansbalsem was neergedaald over de kleurige bomen in de omgeving.
Er kwam een camera tevoorschijn om dit unieke moment vast te leggen en we keken naar buiten, naar dit wonderlijke schouwspel tussen licht en lucht.
De elementaire romanticiteit van het lichtvuur knetterde door het water uit de lucht en streelde de aarde.
~Een zucht.~ 

                   

Deze foto is vanmiddag in Almere genomen met dank aan m’n collega.

Meer kunst

Meer kunst werd er gevraagd. U vraagt, wij bloggen.

Wat precies kunst is, is niet zo makkelijk te vatten. Voor elk mens is dat anders.
Natuurlijk zijn er schilderijen en beeldhouwwerken, maar ook de kunstig versierde etalages vind ik tot die noemer behoren. Voor mij is kunst hetgeen dat op originele wijze vervaardigt is (en waar je van geniet om naar te kijken).
Zet tien mensen op dezelfde route neer en je krijgt honderden verschillende foto’s.
Hier een selectie:

De Danserette zonder de Danserettefoto’s

Zo eens in de zoveel tijd gaan we erheen. De Danserette is een feest waar je toch een keer moet zijn geweest. Voor en na is trouwens ook heel leuk.

Het startpunt is Haarlem. Voordat ik bij Stefan aan kwam liep ik eerst over de markt en daar was mosselproefdag. Iedereen kreeg een grote bak met versgekookte mosselen en dat was welkom met het regenachtige weer. Het was in elk geval een lekker opwarmertje voor de vorstelijke lunch die me te wachten stond, een broodje met kaas, rucola en homemade gebakken kipfilet (to die for!). Zou ik toch bijna de oliebollen vergeten die lonkend in een schaal op tafel stonden, gelukkig is daar een foto van. Toen we ’s middags door de stad liepen kregen we een gebakje aangeboden van een zojuist geopende kinderkapsalon en even bekroop me de gedachte dat er erg goed voor de Haarlemmers gezorgd wordt; het eten in Haarlem is gratis! (voel je de promo?) 

Met de komst van Marcel en HJ kwamen er een paar gigaworsten op tafel vergezeld van boerekool en zo werd er een bodem gelegd voor de calorievretende avond. Het startpunt was Prik in Amsterdam en toen de groep groter werd vertrokken we naar de Danserette. Het gebouw waar het gehouden wordt is heel praktisch ingedeeld. Je komt binnen in de garderobe en van daaruit kun je aan de rechterkant de trap naar boven nemen die leidt naar een zitgedeelte met heerlijke chesterfields en waar zich ook de toiletten bevinden en als je vanuit de garderobe doorloopt kom je in het dansgedeelte met twee barretjes. Nog even over het toilet: de plasbeurt kost 50 cent maar dat kun je ook afkopen met 2,50 (jammer dat de term knaak niet meer bestaat) (overigens kost je blaas ledigen in Haarlem 40 cent bij de plaatselijke Hema).
Je moet dus minimaal 5x plassen en meestal redt je dat wel en méér maar ik had nu een verlies van een euro; shit can happen.
Na een aantal uren gedanst, gezongen, gepraat en gelounched te hebben,
kwamen we weer terug in Haarlem waar het al snel rustig werd. 

Zondagochtend rekte ik me eens uit en voelde dat er iets op knappen stond. Gelukkig was het deze keer gratis wateren. Na een fantastisch ontbijt trokken we de stad in om de kunstroute te doen en we kwamen vele mooie stukken tegen. Er mocht ook overal binnen gefotografeerd worden en ik wist het eigenlijk al maar Haarlem is een prachtige, kunstzinnige en gastvrije stad. Natuurlijk komt ook de tijd weer om naar huis te gaan, en zo stapten we na dit heerlijke weekend in de bolide die mij in Almere dropte. Eenmaal thuisgekomen deed ik een poging om t.v. te kijken maar viel al snel ALS EEN ROOSJE IN EEN ROESJE op de bank en droomde over alles wat was, en zeker nog een keer komt. :D

De enige echte

De spin is vandaag op stap
En als je het fijne ervan wilt weten
Hij is op pad voor een buitenlandse hap
Zijn huishoudvoorraad vult zich vanzelf weer aan
Ook al is hij ver van zijn eigen tuinhekje vandaan
Als hij weer thuiskomt is er vast weer genoeg te eten 

 

Rode bessensaus:
500 gram rode bessen
80 gram suiker
1 citroen
1 pijpje kaneel
15 gram maïzena
2 cl rum (mag het ook meer zijn? Ja dat mag)
+ de prooi

Was de rode bessen en rits ze van de steeltjes af. Doe ze in een pannetje met een klein beetje water, het pijpje kaneel en de dun afgesneden citroenschil. Breng alles aan de kook en laat het tien minuten zachtjes koken met gesloten deksel. Roer het dan door een roerzeef, voeg de suiker en de rum eraan toe en bind het sap met maïzena. Bak de prooi (in het geval van de spin wat vliegen, voor ons een lekker stuk vlees) goed bruin, sausje d’rbij en verorberen die hap!